یه چنتا سوال و حرف 

سلام من ۱۸ سالمه پسرم از زندگی نا امیدم از خدا هم نا امید شدم از خودمم بدم میاد (همش میگم خدا چرا منو آفریده، اگرم آفریده نمیگه من حرف های بنده هارو میشنوم چرا منو نمیشنوه من آرزوی مرگ دارم) چشمام ضعیفه عصابمو نمیتونم کنترل کنم افسرده هستم با چاقو چند بار چنان دستمو خط خطی کردم که از درد حتی نمیتونستم یه کاری بکنم هیچکس منو دوس نداره هیچکس درکم نمیکنه خسته ام از مسغره های بچه های کم سن و سال بخاطر انحراف چشمم خسته ام از عکس هایی که تا حالا هیچکدوم درست نیفتاده خسته ام از حرف های دوربر فامیل که همیشه همشون میگن به این بچه تربیت ندادن خسته ام از اینکه شبا باید یکی از دستم بگیره تا پله هارو پایین برم آینده من چی میشه؟؟ از این وضعیت خلاص میشم؟؟ دوهفته قبل حرف های داداش کوچیکه۵ ساله ام رو شنیدم که به مامانم میگفت خدا چرا اینو بهمون داده . شما بگین من به چه امیدی زندگی کنم؟؟ یا اینکه باید خودکشی کنم؟؟ ۲ بار هست که پدرم منو میبره چشم پزشکی اما بعد این که یکم ترافیک میشه بهم میگه از تو فقط ضرر دیدم من واقعا چکار کنم؟؟ آخرین امیدم شمایین لطفا کمکم کنین؟؟ تو آینده نه میتونم ازدواج کنم و زندگی تشکیل بدم فقط باید منت بکشم هیچ چیزه دنیا برام لذت بخش نیست لطفا به همه حرفا جواب بدین ?? یه سوال دیگه این ستاره آخرم بود چطور ستاره بگیرم؟؟

تیم نوجوانی

سلام. لطفا اینقدر منفی فکر نکنید. هزاران نفر بدتر از شما هستند. خیلی از نوجون ها پدر و مادر خود را به خاطر کرونا از دست داده اند. صدها هزار نوجون در ایران داریم که یتیم هستند یا برای نون شب خودشون باید کارگری کنند و در خرابه ها میخوابند. گاهی هم به پایین دست خود نگاه کنید. باور کنید شما هم چند سال دیگه ازدواج میکنید و خوشبخت میشوید. لطفا کلیپ فردی که دست و پا ندارد را در بخش دیدنی ها مشاهده کنید تا متوجه شوید که نباید بازی زندگی را ببازید. بلکه هر روز باید تمرین صبر کنید و تحمل خود را بالا ببرید.