منتفرم از خودم
سلام ۱۸سالمه خسته نباشید امیدوارم ب سوالم پاسخ بدید اینکه من از خودم متنفرم شدم و وقتی جلو ایینه میرم دوست دارم اونو بشکونم در این حد خانوادمم توجهی ب من نمیکنن تنهام ..نه اینکه ادم دورم نباشه دوستی نداشته باشم نه نه این نیست از درون احساس تنهایی دارم و فکر میکنم هیچ کس دوست واقعی و دلسوز من نیست وقتی ب خودم فکر میکنم دلم میسوزه دائما فکرم ب قیافم و هیکلو ظاهرم هستم و از خودم بیزارم بعضی وقتام میگم کاشکی نبودم و بفکر مرگم..حالم اصلن خوب نیست و ی رفتار دیگم دارم اینکه بعد ی مدت از یکی خوشم میاد مثل دوست یا هرکی بعد از چند مدت ک ب طرف فکر میکنم ازش متنفر میشم میتونم بگم هرکسی ک توی زندگیم بوده و یا هست یک باری ازش متنفرم شدم از پدر مادر بگیر تا اشنا و دوست... رفتارم بکلی با اون ادم تغییر میدم ولی بعدش پشیمون میشم ..نمیدونم این ینی اینکه ثبات شخصیتی ندارم؟ بعضی وقتا دلم میخاد هیچ کسیو نداشته باشم فکر میکنم همه دروغینن و الکی با من درارتباطن کسایه دیگ ای رو الویت دارن و همین طورم هست متشکر میشم جواااااب بدید چون خوب نیستم????
تیم نوجوانی
سلام دختر گلم. برای ارامش دو بعد وجود داره. بعد اول روحانی است یعنی باید ارتباط خودت را با خدا خوب کنی. بهش توکل کنی. بعد نمازهات باهاش صحبت کنی تا بهت ارامش بده. اما بعد دیگر جسمانی و ذهنی است. ممکنه اندام زیبایی نداشته باشید یا خوش چهره نباشید و هر روز جلو اینه از وضع ظاهری خود ناراحت شوید و همین موجب احساس حقارت و عدم اعتماد به نفس و خودکشی بشه اما میتونید وضع خودتون رو تغییر بدهید. کافیه از امروز شروع کنید به ورزش کردن و اصلاح خوراک تا خوش تیپ تر شوید. لباس های زیبا بپوشید و در اتاق جملات مثبت قرار بدهید و به خودتون انگیزه بدهید. در اخر احساس تنفر شما از بقیه باید ریشه یابی بشه که ناشی از چیه. در اخر سعی کنید با رفیق خودتون کمی در این مورد صحبت کنید یا با مشاوران تماس بگیرید و ارامش کسب کنید. تغییر زندگی شما تنها به دست خودتون امکان داره گلم.
