سقای تشنه

نوجوانی شهدا

سقا صدايش می‌کردند. به مادر گفته بود: می‌خوام اونجا سقا باشم. همیشه قبل از خودش به رزمنده‌ها تعارف می‌کرد. سر سفره‌ي ناهار و شام هم دنبال پارچ‌های آب می‌دوید و وقت‌وبی‌وقت به آن‌ها آب تعارف می‌کرد. می‌گفت: آب نطلبیده مراد است! حتی آب قمقمه‌اش را هم می‌بخشید. تشنه شهید شد؛ همان‌طور که آرزو داشت.

(«شب امتحان»، ص66)

خداى تبارك و تعالى خنك ساختن جگر تشنه را دوست می‌دارد، و كسى كه جگرى تشنه را سیراب سازد-چه از چهارپا باشد چه از غیر آن- در روزی كه سایه‏اى جز سایه‌ی او وجود ندارد، او را در سایه‌ی عرش خویش جای می‌دهد.

من لا یحضره الفقیه؛ ترجمه‌ی غفارى ج‏2، ص 371.(غررالحکم، ح 6354)