صدای خروس، سگ، الاغ ...

جغله های جهادی

شلمچه بودیم! شیخ اکبر گفت:« امشب نمی‌شه کار کرد. می‌‌‌ترسم بچه‌ها شهید بشن». تو تاریکی دورِ هم ایستاده بودیم و فکر می‌‌‌کردیم که صالح گفت:‌ یه فکری! همه سرامونو بردیم توی هم. حرف صالح که تموم شد، زدیم زیر خنده و راه افتادیم. حدود یه کیلومتر از بلدوزرها دور شدیم. رفتیم جایی که پر از آب و باتلاق بود. موشی هم پیدا نمی‌شد. انگار بیابون ارواح بود. فاصله‌مون با عراقیا خیلی کم بود؛ امّا هیچ سروصدایی نمی اومد. دور هم جمع شدیم. شیخ اکبر که فرماندمون بود، گفت: یک، دو، سه. هنوز حرفش تموم نشده بود که صدای دوازده نفرمون زلزله‌ای بپا کرد. هر کسی صدایی از خودش درآورد. صدای خروس، سگ، بز، الاغ و... چیزی نگذشته بود که تیربارا و تفنگای عراقیا به کار افتاد. جیغ و دادمون که تموم شد؛ پوتینارو گذاشتیم زیر بَغلمون و دویدیم طرف بلدوزرا. ما می‌‌‌دویدیم و عراقیا آتیش می‌‌‌ریختند. تا کنار بلدوزرا یه نفس دویدیم. عراقیا اونشب انگار بلدوزرا رو نمی دیدند. تا صبح گلوله هاشونو تو باتلاق حروم کردند و ما به کِیف و خیال آسوده تا صبح خاکریز زدیم.

مجموعه خاطرات شهدا