الإمامةُ هِيَ النُّورُ ، وذلكَ قولُهُ عزّوجلّ: «آمِنُوا باللّه ِ وَرَسُولِهِ والنُّورِ الّذي أنْزَلْنا» التغابن : 8 . ، قالَ : النُّورُ هُوَ الإمامُ .

امامت، نور و روشنايى است؛ همان كه خداوند عز و جل فرموده: «به خدا و پيامبر او و نورى كه فرو فرستاديم ايمان آوريد» . نور همان امام است.

لَو ظَهَرتِ الآجالُ افتَضَحَتِ الآمالُ .

اگر اجلها (مدت عمرها) معلوم شود آرزوها رسوا مى شوند.

ـ في مَعنَى «اللّه » ـ : اِستَولى عَلى ما دَقَّ وجَلَّ .

ـ در معناى «اللّه » ـ : بر هر چيز كوچك و بزرگ ، چيره است .

ـ لَمّا سُئلَ عنِ السَّفْلَةِ ـ : الّذِي يَأْكُلُ فِي الأسْوَاقِ .

ـ در پاسخ به سؤال درباره انسان فرومايه ـ فرمود : كسى است كه در كوچه و بازار چيز مى خورد.

ـ عِندَ ما شَكى لَهُ بَعضُهُم إبنَالَهُ ـ : لا تَضرِبْهُ ، واهْجُرْهُ ولا تُطِلْ .

ـ به شخصى كه از فرزندش شكايت داشت ـ فرمود : او را نزن، بلكه براى مدتى كوتاه با او قهر كن.

تَعاهَدُوا عِبادَ اللّه ِ نِعَمَهُ بإصلاحِكُم أنفُسَكُم تَزدادُوا يَقينا ، وتَربَحوا نَفِيسا ثَمِينا .

اى بندگان خدا! با اصلاح خود،نعمت هاى خداوند را پاس داريد، تا بر يقين شما افزوده شود و سودى باارزش و گرانبها به دست آوريد.

سَاَلَ رَجُلٌ رَسولَ اللّه صلي الله عليه و آله: ما حَقُّ الْوالِدِ عَلى وَلَدِهِ؟ قالَ: لا يُسَمّيهِ بِاسْمِهِ، وَ لا يَمْشى بَيْنَ يَدَيْهِ، وَ لا يَجْلِسُ قَبْلَهُ، وَ لا يَسْتَسِبُّ لَهُ؛

مردى از رسول اكرم صلي الله عليه و آله پرسيد: حقّ پدر بر فرزند چيست؟ فرمودند: پدر را به نامش صدا نزند و جلوتر از او راه نرود و قبل از او ننشيند و باعث ناسزاگويى ديگران به او نشود.

لَيْسَ مِنّا مَنْ لَمْ يُحاسِبْ نَفْسَهُ فى كُلِّ يَوْمٍ فَاِنْ عَمِلَ خَيْرا اسْتَزادَ اللّه َ مِنْهُ وَ حَمِدَ اللّه َ عَلَيْهِ وَ اِنْ عَمِلَ شَيْئا شَرّا اسْتَغْفَرَ اللّه َ وَ تابَ اِلَيْهِ؛

از ما نيست كسى كه هر روز اعمال خود را محاسبه نكند تا اگر نيكى كرده از خدا بخواهد بيشتر نيكى كند و خدا را بر آن سپاس گويد و اگر بدى كرده از خدا آمرزش بخواهد و توبه نمايد.

كَما لا يَقومُ الْجَسَدُ اِلاّ بِالنَّفْسِ الحَيَّةِ فَكَذلِكَ لا يَقومُ الدّينُ اِلاّ بِالنِّيَّةِ الصّادِقَةِ وَ لا تَثْبُتُ النِّيَّةُ الصّادِقَةُ اِلاّ بِالْعَقْلِ؛

همان گونه كه قوام جسم، تنها به جانِ زنده است، قوام ديندارى هم تنها به نيّت پاك است و نيّت پاك، جز با عقل حاصل نمى شود.

قَليلُ الْعَمَلِ مِنَ الْعاقِلِ مَقبولٌ مُضاعَفٌ، وَ كَثيرُ العَمَلِ مِنْ اَهْلِ الهَوى وَ الجَهْلِ مَرْدودٌ؛

اندكى عمل [صالح] از شخص عاقل، [در پيشگاه الهى] پذيرفته و چند برابر مى شود، در حالى كه اعمال [صالح] بسيار، از مردمان هوسران يا نادان، پذيرفته نمى گردد.

لَيْسَ مِنّا مَنْ لَمْ يُحاسِبْ نَفْسَهُ فى كُلِّ يَوْمٍ فَإِنْ عَمِلَ حَسَنا اسْتَزادَ اللّه َ وَ اِنْ عَمِلَ سَيِّئا اسْتَغْفَرَ اللّه َ مِنْهُ وَ تابَ إِلَيْهِ؛

از ما نيست كسى كه هر روز اعمال خود را محاسبه نكند تا اگر نيكى كرده از خدا بخواهد كه بيشتر نيكى كند و اگر بدى كرده از خدا طلب آمرزش نموده و توبه كند.

ايّاكُمْ وَ البُخْلَ فَاِنَّهُ عاهَةٌ لا يَكونُ فى حُرٍّ وَ لا مُؤْمِنٍ، اِنَّهُ خِلافُ الاْيمانِ؛

از بُخل، دورى كنيد. بُخل، آفتى است كه در هيچ انسانِ آزاده يا مؤمنى يافت نمى شود. بُخل، با ايمان، سازگار نيست.

اِنَّ الْعُقَلاءَ تَرَكُوا فُضُولَ الدُّنْيا فَكَيْفَ الذُّنوبُ؟! وَ تَرْكُ الدُّنْيا مِنَ الْفَضلِ، وَ تَرْكُ الذُّنوبِ مِنَ الْفَرْضِ؛

عاقلان، زيادىِ دنيا را هم رها كردند، چه رسد به گناهان! ترك دنيا، فضيلت [و ارزش] است، در حالى كه ترك گناهان، واجب است.

اِنَّهُ لَمْ يَخَفِ اللّه َ مَنْ لَمْ يَعْقِلْ عَنِ اللّه ِ، وَ مَنْ لَمْ يَعْقِلْ عَنِ اللّه ِ لَمْ يَعْقِدْ قَلبَهُ عَلى مَعْرِفَةٍ ثابِتَةٍ يُبْصِرُها وَ يَجِدُ حَقيقَـتَها فى قَلْبِهِ، وَ لا يَـكونُ اَحَدٌ كَذالِكَ اِلاّ مَنْ كانَ قَولُهُ لِـفِعْلِهِ مُصَدِّقا، وَ سِرُّهُ لِعَلانيَتِهِ مُوافِقا؛

هر كس در باره خدا نينديشد، از [مجازاتِ] او ترسى به خودْ راه نخواهد داد و آن كه به خدا نمى انديشد، دلش با معرفت خدا چنان پيوند نخواهد خورد كه با آن، بصيرت يابد و حقيقت معرفت را در دلش دريابد و كسى چنين نخواهد شد، مگر آن كه رفتار وى همانند گفتارش و باطن وى مطابق ظاهرش باشد.

اَعوذُ بِوَجْهِكَ الْـكَريمِ وَ عِزَّتِكَ الَّتى لا تُرامُ وَ قُدْرَتِكَ الَّتى لا يَمْتَنِعُ مِنْها شَىْ ءٌ، مِنْ شَرِّ الدُّنْيا وَ الآخِرَةِ وَ مِنْ شَرِّ الأَْوْجاعِ كُلِّها؛

خدايا! از همه بدى هاى دنيا و آخرت و از شرّ همه دردها، به بزرگوارى و عزّت زوال ناپذير و قدرت بى مانعت، پناه مى برم.

اِنَّ رَجُلاً سَاَلَ اَباعَبدِ اللّه ِ عليه السلام : ما بالُ القُرْآنِ لايَزْدادُ عَلَى النَّشْرِ وَ الدِّراسَةِ اِلاّ غَضاضَةً؟ فَقالَ: لاَِنَّ اللّه َ تَبارَكَ وَ تَعالى لَمْ يُنْزِلْهُ لِزَمانٍ دونَ زَمانٍ، وَ لا لِناسٍ دونَ ناسٍ، فَهُوَ فى كُلِّ زَمانٍ جَديدٌ، وَ عِنْدَ كُلِّ قَوْمٍ غَضٌّ اِلى يَوْمِ الْقيامَةِ؛

شخصى از امام صادق عليه السلام پرسيد: چه دليلى دارد كه قرآن، با وجود نشر و بحث و بررسى، مدام بر تازگى اش افزوده مى شود؟ فرمودند: براى اين كه خداوند تبارك و تعالى، آن را براى يك زمان خاص و مردمانى خاص، نازل نكرده است. از اين رو، در هر زمانى تازه است و تا قيامت، براى همه ملّت ها تازگى دارد.

لَمّا سُئِلَ عَنْ قَوْلِهِ تَعالى: «وَ مَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللّه ِ فَهُوَ حَسْبُهُ» ـ : اَلتَّوَكُّلُ عَلَى اللّه ِ دَرَجاتٌ، مِنْها اَنْ تَتَوَكَّلَ عَلَى اللّه ِ فى اُمورِكَ كُلِّها، فَما فَعَلَ بِكَ، كُنْتَ عَنْهُ راضيا، تَعْلَمُ اَ نَّهُ لايَاْلوكَ خَيْرا وَ فَضْلاً وَ تَعْلَمُ اَنَّ الْحُكْمَ فى ذلِكَ لَهُ، فَتَوَكَّلْ عَلَى اللّه ِ بِتَفويضِ ذلِكَ اِلَيْهِ، وَثِقْ بِهِ فيها وَ فى غَيْرِها؛

در پاسخ به سؤال از آيه «و هر كس به خدا توكّل كند، كفايت امرش را مى كند»: توكّل كردن بر خدا، درجاتى دارد: يكى از آنها اين است كه در تمام كارهايت به خدا توكّل كنى و هر چه با تو كرد، از او خشنود باشى و بدانى كه او نسبت به تو، از هيچ خير و تفضّلى كوتاهى نمى كند و بدانى كه در اين باره، حكم، حكم اوست، پس با واگذارى كارهايت به خدا، بر او توكّل كن و در آن كارها، و ديگر كارها به او اعتماد داشته باش.

اَللّهُمَّ ارْزُقْنا تَوْفيقَ الطّاعَةِ وَ بُعْدَ الْمَعْصيَةِ وَ صِدْقَ النِّـيَّةِ وَ عِرْفانَ الْحُرْمَةِ وَ اَكْرِمْنا بِالْهُدى وَ الاِْسْتِقامَةِ؛

خدايا! روزى كن ما را توفيق اطاعت و دورى از گناه و نيّت پاك و شناختن احكام، و اكرام نما ما را به هدايت و استقامت.

قُلِ الْحَقَّ وَ اِنْ كانَ فيهِ هَلاكُكَ، فَاِنَّ فيهِ نَجاتَكَ... اِتَّقِ اللّه َ وَ دَعِ الْباطِلَ وَ اِنْ كانَ فيهِ نَجاتُكَ فَاِنَّ فيهِ هَلاكَكَ؛

حقّ را بگو، اگر چه نابودى تو در آن باشد؛ زيرا كه نجات تو در آن است... تقواى الهى، پيشه كن و باطل را فرو گذار، هر چند [به ظاهر] نجات تو در آن باشد؛ زيرا كه نابودى تو در آن است.

عَنْ سُماعَةَ، قالَ: سَاَ لْتُ اَبَا الْحَسَنِ عليه السلام عَنِ الْخُمْسِ، فَقالَ: فى كُلِّ ما اَفادَ النّاسُ، مِنْ قَليلٍ اَوْ كَثيرٍ؛

سماعه گفت: از امام كاظم عليه السلام درباره خمس سؤال كردم. امام فرمودند: در هر چيزى كه مردم بهره مند مى شوند، خواه كم و خواه زياد، خمس است.