الإمامُ الكاظمُ عليه السلام :
الإمامةُ هِيَ النُّورُ ، وذلكَ قولُهُ عزّوجلّ: «آمِنُوا باللّه ِ وَرَسُولِهِ والنُّورِ الّذي أنْزَلْنا» التغابن : 8 . ، قالَ : النُّورُ هُوَ الإمامُ .
امام كاظم عليه السلام :
امامت، نور و روشنايى است؛ همان كه خداوند عز و جل فرموده: «به خدا و پيامبر او و نورى كه فرو فرستاديم ايمان آوريد» . نور همان امام است.
الكافي : 1 / 196 / 6

الإمامُ الكاظمُ عليه السلام :
لَو ظَهَرتِ الآجالُ افتَضَحَتِ الآمالُ .
امام كاظم عليه السلام :
اگر اجلها (مدت عمرها) معلوم شود آرزوها رسوا مى شوند.
أعلام الدين : 305 .

الإمامُ الكاظم عليه السلام
ـ في مَعنَى «اللّه » ـ : اِستَولى عَلى ما دَقَّ وجَلَّ .
امام كاظم عليه السلام
ـ در معناى «اللّه » ـ : بر هر چيز كوچك و بزرگ ، چيره است .
الكافي : 1/115/3 .

الإمامُ الكاظمُ عليه السلام
ـ لَمّا سُئلَ عنِ السَّفْلَةِ ـ : الّذِي يَأْكُلُ فِي الأسْوَاقِ .
امام كاظم عليه السلام
ـ در پاسخ به سؤال درباره انسان فرومايه ـ فرمود : كسى است كه در كوچه و بازار چيز مى خورد.
وسائل الشيعة : 16/513/1.

الإمامُ الكاظمُ عليه السلام
ـ عِندَ ما شَكى لَهُ بَعضُهُم إبنَالَهُ ـ : لا تَضرِبْهُ ، واهْجُرْهُ ولا تُطِلْ .
امام كاظم عليه السلام
ـ به شخصى كه از فرزندش شكايت داشت ـ فرمود : او را نزن، بلكه براى مدتى كوتاه با او قهر كن.
بحار الأنوار : 104/99/74

الإمامُ الكاظمُ عليه السلام :
تَعاهَدُوا عِبادَ اللّه ِ نِعَمَهُ بإصلاحِكُم أنفُسَكُم تَزدادُوا يَقينا ، وتَربَحوا نَفِيسا ثَمِينا .
امام كاظم عليه السلام :
اى بندگان خدا! با اصلاح خود،نعمت هاى خداوند را پاس داريد، تا بر يقين شما افزوده شود و سودى باارزش و گرانبها به دست آوريد.
الكافي : 2/268/1.

امام كاظم عليه السلام :
سَاَلَ رَجُلٌ رَسولَ اللّه صلي الله عليه و آله: ما حَقُّ الْوالِدِ عَلى وَلَدِهِ؟ قالَ: لا يُسَمّيهِ بِاسْمِهِ، وَ لا يَمْشى بَيْنَ يَدَيْهِ، وَ لا يَجْلِسُ قَبْلَهُ، وَ لا يَسْتَسِبُّ لَهُ؛
امام كاظم عليه السلام :
مردى از رسول اكرم صلي الله عليه و آله پرسيد: حقّ پدر بر فرزند چيست؟ فرمودند: پدر را به نامش صدا نزند و جلوتر از او راه نرود و قبل از او ننشيند و باعث ناسزاگويى ديگران به او نشود.
كافى، ج 2، ص 158، ح 5.

امام كاظم عليه السلام :
لَيْسَ مِنّا مَنْ لَمْ يُحاسِبْ نَفْسَهُ فى كُلِّ يَوْمٍ فَاِنْ عَمِلَ خَيْرا اسْتَزادَ اللّه َ مِنْهُ وَ حَمِدَ اللّه َ عَلَيْهِ وَ اِنْ عَمِلَ شَيْئا شَرّا اسْتَغْفَرَ اللّه َ وَ تابَ اِلَيْهِ؛
امام كاظم عليه السلام :
از ما نيست كسى كه هر روز اعمال خود را محاسبه نكند تا اگر نيكى كرده از خدا بخواهد بيشتر نيكى كند و خدا را بر آن سپاس گويد و اگر بدى كرده از خدا آمرزش بخواهد و توبه نمايد.
الاختصاص، ص 26.

امام كاظم عليه السلام :
كَما لا يَقومُ الْجَسَدُ اِلاّ بِالنَّفْسِ الحَيَّةِ فَكَذلِكَ لا يَقومُ الدّينُ اِلاّ بِالنِّيَّةِ الصّادِقَةِ وَ لا تَثْبُتُ النِّيَّةُ الصّادِقَةُ اِلاّ بِالْعَقْلِ؛
امام كاظم عليه السلام :
همان گونه كه قوام جسم، تنها به جانِ زنده است، قوام ديندارى هم تنها به نيّت پاك است و نيّت پاك، جز با عقل حاصل نمى شود.
تحف العقول، ص 396 .

امام كاظم عليه السلام :
قَليلُ الْعَمَلِ مِنَ الْعاقِلِ مَقبولٌ مُضاعَفٌ، وَ كَثيرُ العَمَلِ مِنْ اَهْلِ الهَوى وَ الجَهْلِ مَرْدودٌ؛
امام كاظم عليه السلام :
اندكى عمل [صالح] از شخص عاقل، [در پيشگاه الهى] پذيرفته و چند برابر مى شود، در حالى كه اعمال [صالح] بسيار، از مردمان هوسران يا نادان، پذيرفته نمى گردد.
تحف العقول، ص 387.

امام كاظم عليه السلام :
لَيْسَ مِنّا مَنْ لَمْ يُحاسِبْ نَفْسَهُ فى كُلِّ يَوْمٍ فَإِنْ عَمِلَ حَسَنا اسْتَزادَ اللّه َ وَ اِنْ عَمِلَ سَيِّئا اسْتَغْفَرَ اللّه َ مِنْهُ وَ تابَ إِلَيْهِ؛
امام كاظم عليه السلام :
از ما نيست كسى كه هر روز اعمال خود را محاسبه نكند تا اگر نيكى كرده از خدا بخواهد كه بيشتر نيكى كند و اگر بدى كرده از خدا طلب آمرزش نموده و توبه كند.
كافى، ج 2، ص 453، ح 2.

امام كاظم عليه السلام :
ايّاكُمْ وَ البُخْلَ فَاِنَّهُ عاهَةٌ لا يَكونُ فى حُرٍّ وَ لا مُؤْمِنٍ، اِنَّهُ خِلافُ الاْيمانِ؛
امام كاظم عليه السلام :
از بُخل، دورى كنيد. بُخل، آفتى است كه در هيچ انسانِ آزاده يا مؤمنى يافت نمى شود. بُخل، با ايمان، سازگار نيست.
فقه الرضا عليه السلام ، ص 338.

امام كاظم عليه السلام :
اِنَّ الْعُقَلاءَ تَرَكُوا فُضُولَ الدُّنْيا فَكَيْفَ الذُّنوبُ؟! وَ تَرْكُ الدُّنْيا مِنَ الْفَضلِ، وَ تَرْكُ الذُّنوبِ مِنَ الْفَرْضِ؛
امام كاظم عليه السلام :
عاقلان، زيادىِ دنيا را هم رها كردند، چه رسد به گناهان! ترك دنيا، فضيلت [و ارزش] است، در حالى كه ترك گناهان، واجب است.
بحار الأنوار، ج 78، ص 301، ح 1.

امام كاظم عليه السلام :
اِنَّهُ لَمْ يَخَفِ اللّه َ مَنْ لَمْ يَعْقِلْ عَنِ اللّه ِ، وَ مَنْ لَمْ يَعْقِلْ عَنِ اللّه ِ لَمْ يَعْقِدْ قَلبَهُ عَلى مَعْرِفَةٍ ثابِتَةٍ يُبْصِرُها وَ يَجِدُ حَقيقَـتَها فى قَلْبِهِ، وَ لا يَـكونُ اَحَدٌ كَذالِكَ اِلاّ مَنْ كانَ قَولُهُ لِـفِعْلِهِ مُصَدِّقا، وَ سِرُّهُ لِعَلانيَتِهِ مُوافِقا؛
امام كاظم عليه السلام :
هر كس در باره خدا نينديشد، از [مجازاتِ] او ترسى به خودْ راه نخواهد داد و آن كه به خدا نمى انديشد، دلش با معرفت خدا چنان پيوند نخواهد خورد كه با آن، بصيرت يابد و حقيقت معرفت را در دلش دريابد و كسى چنين نخواهد شد، مگر آن كه رفتار وى همانند گفتارش و باطن وى مطابق ظاهرش باشد.
تحف العقول، ص 388.

امام كاظم عليه السلام :
اَعوذُ بِوَجْهِكَ الْـكَريمِ وَ عِزَّتِكَ الَّتى لا تُرامُ وَ قُدْرَتِكَ الَّتى لا يَمْتَنِعُ مِنْها شَىْ ءٌ، مِنْ شَرِّ الدُّنْيا وَ الآخِرَةِ وَ مِنْ شَرِّ الأَْوْجاعِ كُلِّها؛
امام كاظم عليه السلام :
خدايا! از همه بدى هاى دنيا و آخرت و از شرّ همه دردها، به بزرگوارى و عزّت زوال ناپذير و قدرت بى مانعت، پناه مى برم.
فروع كافى، ج 3، ص 346، ح 28.

امام كاظم عليه السلام :
اِنَّ رَجُلاً سَاَلَ اَباعَبدِ اللّه ِ عليه السلام : ما بالُ القُرْآنِ لايَزْدادُ عَلَى النَّشْرِ وَ الدِّراسَةِ اِلاّ غَضاضَةً؟ فَقالَ: لاَِنَّ اللّه َ تَبارَكَ وَ تَعالى لَمْ يُنْزِلْهُ لِزَمانٍ دونَ زَمانٍ، وَ لا لِناسٍ دونَ ناسٍ، فَهُوَ فى كُلِّ زَمانٍ جَديدٌ، وَ عِنْدَ كُلِّ قَوْمٍ غَضٌّ اِلى يَوْمِ الْقيامَةِ؛
امام كاظم عليه السلام :
شخصى از امام صادق عليه السلام پرسيد: چه دليلى دارد كه قرآن، با وجود نشر و بحث و بررسى، مدام بر تازگى اش افزوده مى شود؟ فرمودند: براى اين كه خداوند تبارك و تعالى، آن را براى يك زمان خاص و مردمانى خاص، نازل نكرده است. از اين رو، در هر زمانى تازه است و تا قيامت، براى همه ملّت ها تازگى دارد.
عيون أخبار الرضا7، ج 2، ص 87، ح 32.

امام كاظم عليه السلام :
لَمّا سُئِلَ عَنْ قَوْلِهِ تَعالى: «وَ مَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللّه ِ فَهُوَ حَسْبُهُ» ـ : اَلتَّوَكُّلُ عَلَى اللّه ِ دَرَجاتٌ، مِنْها اَنْ تَتَوَكَّلَ عَلَى اللّه ِ فى اُمورِكَ كُلِّها، فَما فَعَلَ بِكَ، كُنْتَ عَنْهُ راضيا، تَعْلَمُ اَ نَّهُ لايَاْلوكَ خَيْرا وَ فَضْلاً وَ تَعْلَمُ اَنَّ الْحُكْمَ فى ذلِكَ لَهُ، فَتَوَكَّلْ عَلَى اللّه ِ بِتَفويضِ ذلِكَ اِلَيْهِ، وَثِقْ بِهِ فيها وَ فى غَيْرِها؛
امام كاظم عليه السلام :
در پاسخ به سؤال از آيه «و هر كس به خدا توكّل كند، كفايت امرش را مى كند»: توكّل كردن بر خدا، درجاتى دارد: يكى از آنها اين است كه در تمام كارهايت به خدا توكّل كنى و هر چه با تو كرد، از او خشنود باشى و بدانى كه او نسبت به تو، از هيچ خير و تفضّلى كوتاهى نمى كند و بدانى كه در اين باره، حكم، حكم اوست، پس با واگذارى كارهايت به خدا، بر او توكّل كن و در آن كارها، و ديگر كارها به او اعتماد داشته باش.
كافى، ج 2، ص 65، ح 5.

امام كاظم عليه السلام :
اَللّهُمَّ ارْزُقْنا تَوْفيقَ الطّاعَةِ وَ بُعْدَ الْمَعْصيَةِ وَ صِدْقَ النِّـيَّةِ وَ عِرْفانَ الْحُرْمَةِ وَ اَكْرِمْنا بِالْهُدى وَ الاِْسْتِقامَةِ؛
امام كاظم عليه السلام :
خدايا! روزى كن ما را توفيق اطاعت و دورى از گناه و نيّت پاك و شناختن احكام، و اكرام نما ما را به هدايت و استقامت.
مصباح كفعمى، ص 80.

امام كاظم عليه السلام :
قُلِ الْحَقَّ وَ اِنْ كانَ فيهِ هَلاكُكَ، فَاِنَّ فيهِ نَجاتَكَ... اِتَّقِ اللّه َ وَ دَعِ الْباطِلَ وَ اِنْ كانَ فيهِ نَجاتُكَ فَاِنَّ فيهِ هَلاكَكَ؛
امام كاظم عليه السلام :
حقّ را بگو، اگر چه نابودى تو در آن باشد؛ زيرا كه نجات تو در آن است... تقواى الهى، پيشه كن و باطل را فرو گذار، هر چند [به ظاهر] نجات تو در آن باشد؛ زيرا كه نابودى تو در آن است.
تحف العقول، ص 408.

امام كاظم عليه السلام :
عَنْ سُماعَةَ، قالَ: سَاَ لْتُ اَبَا الْحَسَنِ عليه السلام عَنِ الْخُمْسِ، فَقالَ: فى كُلِّ ما اَفادَ النّاسُ، مِنْ قَليلٍ اَوْ كَثيرٍ؛
امام كاظم عليه السلام :
سماعه گفت: از امام كاظم عليه السلام درباره خمس سؤال كردم. امام فرمودند: در هر چيزى كه مردم بهره مند مى شوند، خواه كم و خواه زياد، خمس است.
كافى، ج 1، ص 545، ح 11.