اِنَّهُ لَمْ يَخَفِ اللّه َ مَنْ لَمْ يَعْقِلْ عَنِ اللّه ِ، وَ مَنْ لَمْ يَعْقِلْ عَنِ اللّه ِ لَمْ يَعْقِدْ قَلبَهُ عَلى مَعْرِفَةٍ ثابِتَةٍ يُبْصِرُها وَ يَجِدُ حَقيقَـتَها فى قَلْبِهِ، وَ لا يَـكونُ اَحَدٌ كَذالِكَ اِلاّ مَنْ كانَ قَولُهُ لِـفِعْلِهِ مُصَدِّقا، وَ سِرُّهُ لِعَلانيَتِهِ مُوافِقا؛

هر كس در باره خدا نينديشد، از [مجازاتِ] او ترسى به خودْ راه نخواهد داد و آن كه به خدا نمى انديشد، دلش با معرفت خدا چنان پيوند نخواهد خورد كه با آن، بصيرت يابد و حقيقت معرفت را در دلش دريابد و كسى چنين نخواهد شد، مگر آن كه رفتار وى همانند گفتارش و باطن وى مطابق ظاهرش باشد.