لايَتِمُّ المَعروفُ إلاّ بِثَلاثٍ : تَعجيلِهِ و تَصغيرِهِ و تَستيرِهِ ؛

كار نيك تمام نمى شود مگر به سه چيز : شتاب در انجام دادن ، كوچك شمردن و پنهان داشتن آن .

أروَحُ الرُّوحِ اليَأسُ عَنِ النّاسِ ؛

خوش ترين آسايش ، نوميدى از مردم است .

صِلَةُ الرَّحِمِ تُهَوِّنُ الحِسابَ يَومَ القيامَةِ ؛

صله رحم حساب را در روز قيامت آسان مى كند .

مَن يَثِقَ بِاللّه ِ يَكفِهِ ما أهَمَّهُ مِن أمرِ دُنياهُ و آخِرَتِهِ ؛

هر كه به خدا اعتماد كند ، خداوند كارهاى دنيا و آخرتش را ، كه او را بى قرار كرده اند، كفايت مى كند.

إعمَلِ اليَومَ فِى الدُّنيا بِما تَرجُو بِهِ الفَوزَ فِي الآخِرَةِ ؛

امروز در دنيا كارى كن كه به وسيله آن اميد رستگارى در آخرت دارى .

مَن عَيَّرَ مُؤمِنا بِذَنبٍ لَم يَمُت حَتّى يَرتَكِبَهُ ؛

هر كس مؤمنى را بر انجام دادن گناهى سرزنش كند ، نمى ميرد تا آن كه خود آن گناه را مرتكب شود .

ضَمِنتُ لِمَنِ اقتَصَدَ أن لايَفتَقِرَ ؛

من ضمانت مى كنم كه هر كه ميانه روى پيشه كند ، فقير نشود .

إعرِفُوا مَنازِلَ النّاسِ عَلى قَدرِ رِوايَتِهِم عَنّا ؛

منزلت مردم را به اندازه نقل حديث شان از ما بشناسيد .

بَرُّوا آبائكُم يَبَرَّكُم أبنائُكُم ؛

به پدرانتان نيكى كنيد تا فرزندانتان به شما نيكى كنند .

مَن زَوَّجَ أعزَبا كانَ مِمَّن يَنظُرُ اللّه ُ إلَيهِ يَومَ القِيامَةِ ؛

هر كس بى زنى را همسر دهد از جمله كسانى است كه خداوند در روز قيامت به او نظر مى افكند .

لَولا أنَّ اللّه َ خَلَقَ أميرَ المُؤمِنينَ لِفاطِمَةَ ما كانَ لَها كُفوٌ عَلَى ظَهرِ الأرضِ ؛

اگر خداوند اميرمؤمنان را براى فاطمه نمى آفريد ، در زمين همتايى براى او نبود .

قالَ لي أبي : يا جَعفَرُ أوقِفْ لِي مِن مالي كَذا و كَذا ، النَّوادِبُ تَندُبُني عَشرَ سِنينَ بِمِنى أيّامَ مِنى ؛

پدرم به من فرمود : اى جعفر! فلان مقدار از دارايى ام را برايم وقف كن تا گريه كنندگان در مِنا و در ايّام مِنا ده سال بر من بگريند .

تَخَيَّر لِنَفسِكَ مِنَ الدُّعاءِ ما أحبَبتَ واجْتَهِد ، فإنَّهُ (يَومَ عَرَفَة) يَومُ دُعاءٍ و مَسألَةٍ ؛

هر چه مى خواهى براى خود دعا بخوان و [در دعا كردن] بكوش كه آن روز [روز عرفه] روز دعا و درخواست است .

أوحَى اللّه ُ إلى داودَ عليه السلام : بِي فَافرَح و بِذِكري فَتَلَذَّد و بِمُناجاتي فَتَنَعَّم ؛

خداوند به داوود عليه السلام وحى فرمود : «به من شاد باش و با ياد من سرخوشى كن و از نعمت مناجات با من برخوردار شو .»

مَن حَجَّ حَجَّةَ الإسلامِ ، فَقَد حَلَّ عُقدَةً مِنَ النّارِ مِن عُنُقِهِ ؛

هر كس حجّ واجبش را به جاى آورَد ، گره اى از آتش ، از گردن خويش گشوده است .

إذا أرَدتَ الحَجَّ فَجَرِّد قَلبَكَ لِلّهِ مِن كُلِّ شاغِلٍ وحِجابٍ ؛

هرگاه قصد حجّ كردى ، دلت را براى خدا از هر بازدارنده و حجابى بپيراى .

إنَّ المَرءَ يَحتاجُ في مَنزِلِهِ و عيالِهِ إلى ثَلاثِ خِلالٍ يَتَكَلَّفُها و إن لَم يَكُن في طَبعِهِ ذلِكَ : مُعاشَرَةٍ جَميلَةٍ وسَعَةٍ بِتَقديرٍ و غَيرَةٍ بِتَحَصُّنٍ ؛

مرد براى اداره منزل و خانواده خود به سه خصلت نياز دارد كه اگر در طبيعت او نباشد ، بايد خود را با تكلّف به آنها وادارد : خوش رفتارى ، گشاده دستى سنجيده وغيرت براى حفاظت از آنها .

لاغِنى بِالزَّوجِ عَن ثَلاثَةِ أشياءَ فيما بَينَهُ و بَينَ زوجَتِهِ و هِي : المُوافَقَةُ لِيَجتَلِبَ بِها مُوافَقَتَها و مَحَبَّتَها و هَواها و حُسنُ خُلقِهِ مَعَها وَ استِعمالُهُ استِمالَةَ قَلبِها بِالهَيئَةِ الحَسَنَةِ في عَينِها و تَوسِعَتِهِ عَلَيها ؛

شوهر در رابطه خود با همسرش از سه چيز بى نياز نيست : سازگارى با او تا به اين وسيله سازگارى و محبت و عشق او را به خود جلب كند ، و خوش خويى با او و دلبرى از او با آراستن خود براى وى و فراهم آوردن امكانات رفاهى او .

مَن حَسُنَ بِرُّهُ بِأهلِ بَيتِهِ مُدَّ لَهُ في عُمرِهِ ؛

هر كس به خانواده اش نيكى كند ، عمرش زياد شود .

سَعيدَةٌ سَعيدَةٌ امَرأةٌ تُكرِمُ زَوجَها و لاتُؤذِيهِ و تُطيعُهُ في جَميعِ أحوالِهِ ؛

خوشبخت است خوشبخت ، آن زنى كه شوهر خود را گرامى مى دارد و آزارش نمى هد و در همه حال از وى فرمان مى برد .