النّاسُ فِي الدّنيا بِالأموالِ ، و في الآخِرَةِ بِالأعمالِ .;

مردم در دنيا با اموال سر و كار دارند و در آخرت با اعمال.;

الغَضَبُ على مَن تَملِكُ لُؤمٌ .;

خشم گرفتن بر كسى كه مالك (اختيار دار) او مى باشى، پستى است.;

الغِنى قِلَّةُ تَمَنِّيكَ و الرِّضا بما يَكفِيكَ . الفَقرُ شَرَهُ النّفسِ و شِدَّةُ القُنُوطِ .;

توانگرى، آن است كه تمنّايت كم باشد و به آنچه تو را بسنده است خرسند باشى، و فقر يعنى سيرى ناپذيرى نفس و نوميدى شديد.;

السَّلامُ على الدُّعاةِ إلى اللّه ِ ··· و التّامِّينَ في مَحَبّةِ اللّه ِ .;

درود بر دعوتگران به سوى خدا ··· و سرشاران از محبت خدا.;

اُذْكُرْ حَسَراتِ التَّفريطِ تَأخُذْ بقَديمِ الحَزمِ .;

افسوسهاى ناشى از كوتاهى كردن را به ياد آر، دور انديشى ديرين را فرا چنگ مى دارى .;

العِتابُ خَيرٌ مِن الحِقْدِ .;

سرزنش كردن بهتر است از كينه به دل گرفتن .;

الحِكمَـةُ لا تَنْجَـعُ في الطِّباعِ الفاسِدَةِ .;

حكمت در جانهاى فاسد مؤثر نمى افتد .;

لو سَلَكَ النّاسُ وادِيا و شِعْبا لسَلَكْتُ واديَ رجُلٍ عَبَدَ اللّه َ وحْدَهُ خالِصا .;

اگر مردمان هر يك به وادى و درّه اى روند، من در وادى آن مردى قدم مى گذارم كه خداى يگانه را مخلصانه عبادت مى كند .;

مَنِ اتّقى اللّه َ يُتّقى .;

هر كه از خدا پروا كند، همگان از او پروا كنند .;

خَيرٌ مِن الخَيرِ فاعِلُهُ ، و أجمَلُ مِن الجَميلِ قائلُهُ، و أرجَحُ مِن العِلمِ حامِلُهُ .;

از خوبى بهتر، كسى است كه خوبى مى كند و از زيبايى زيباتر، كسى است كه زيبا مى گويد، و از علم برتر كسى است كه دارنده آن است.;

الدنيا سوقٌ ، رَبِحَ فيها قومٌ و خَسِرَ آخَرونَ .;

دنيا بازارى است كه گروهى در آن سود مى برند و گروهى زيان مى بينند .;

مَن هانَتْ علَيهِ نَفسُهُ فلا تَأمَنْ شَرَّهُ .;

هر كه براى خود ارزشى قائل نباشد، از شرّش ايمن مباش .;

مَنِ اتَّقى اللّه َ يُتَّقى ، و مَن أطاعَ اللّه َ يُطاعُ ، و مَن أطاعَ الخالِقَ لَم يُبالِ سَخَطَ المَخلوقينَ ، و مَن أسخَطَ الخالِقَ فَقَمِنٌ أن يَحِلَّ بِهِ سَخَطُ المَخلوقينَ .;

هركه از خدا بترسد، مردم از او بترسند و هركه خدا را فرمان برد، مردم از او فرمان برند و هركه آفريدگار را اطاعت كند، به ناخشنودى آفريدگان اعتنايى نورزد و هر كه آفريدگار را ناخشنود كند ، سزاوار است كه مورد خشم و ناخشنودى آفريدگان قرار گيرد .;

البُخلُ أذَمُّ الأخلاقِ .;

بخل، نكوهيده ترين خوى است.;

أنْ يَكونَ الباطِنُ كالظّاهِرِ و أفْضَلَ مِن ذلكَ .;

توبه نصوح اين است كه باطن، همچون ظاهر، و بهتر از آن شود.;

الجاهِلُ أسِيرُ لِسانِهِ .;

نادان ، اسير زبان خود است.;

الإمامُ بَعدي الحسَنُ ، و بعدَ الحسنِ ابنُه القائمُ ، الّذي يَملأُ الأرضَ قِسْطا و عدلاً كما مُلِئتْ جَورا و ظُلما .;

امام پس از من، حسن است و پس از حسن فرزندش قائم؛ همو كه زمين را پر از عدل و داد مى كند، همچنان كه از بيدادگرى و ستم پر شده است.;