مَنِ انقَطَعَ إلى غَيرِ اللّه ِ وَكَلَهُ اللّه ُ إلَيهِ .;

هر كه به غير خدا رو كند، خداوند او را به همان وا گذارد.;

قالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه و آله ; لَمّا اُسرِيَ بِي رأيتُ امرأةً رأسُها رأسُ خِنزيرٍ ، و بَدَنُها بَدَنُ الحِمارِ ، و علَيها ألفُ ألفِ لَونٍ مِن العَذابِ ، فسُئلَ; ما كانَ عَمَلُها ؟ فقالَ ;

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود ; شبى كه مرا به معراج بردند زنى را ديدم كه سرش سر خوك بود و بدنش بدن الاغ و گرفتار هزار هزار نوع عذاب بود. سؤال شد; او چه كرده بود؟ فرمود ; او سخن چين و دروغ پرداز بود.;

مَن لَم يَرْضَ مِن أخيهِ بِحُسنِ النِّيَّةِ لم يَرْضَ مِنهُ بالعَطِيَّةِ .;

هر كه را حُسن نيّت برادرش راضى نكند، داد و دهش او نيز راضيش نكند.;

و كُلُّ اُمّةٍ قد رَفَعَ اللّه ُ عَنهُم عِلمَ الكتابِ حِينَ نَبَذُوهُ و وَلاّهُم عَدُوَّهُم حينَ تَوَلَّوهُ ، و كانَ مِن نَبذِهِمُ الكتابَ أن أقاموا حُروفَهُ و حَرَّفُوا حُدودَهُ ، فهُم يَروُونَهُ و لا يَرعُونَهُ ، و الجُهّالُ يُعجِبُهُم حِفظُهُم للرِّوايَةِ ، و العُلَماءُ يَحزُنُهُم تَركُهُم للرِّعايَةِ .;

هر امّتى، آن گاه كه كتاب آسمانى خود را رها كرد و كنار افكند، خداوند علم آن را از آنان گرفت و آن گاه كه دشمنان خود را به دوستى و سرپرستى گرفتند، خداوند آن دشمنان را بر ايشان ولايت و حكومت داد. از جمله به كنار افكندن كتاب، اين بود كه حروف و كلمات آن را بر پا داشتند و معانى اش را تحريف كردند؛ كتاب را مى خوانند و روايت مى كنند اما آن را رعايت نمى كنند و به كار نمى بندند. نادانان از اين كه آن را خوب مى خوانند و حفظ مى كنند، خوشحالند و دانايان از اين كه آن را رعايت نمى كنند و به كار نمى بندند، اندوهناكند.;

إذا نَزَلَ القَضاءُ ضاقَ الفَضاءُ .;

چون قضا فرود آيد، فضا تنگ شود.;

القَصدُ إلَى اللّه ِ تعالى بالقُلوبِ أبلَغُ مِن إتعابِ الجَوارحِ بالأعمالِ .;

ره سپردن به سوى خداوند متعال با دلها، از به رنج افكندن اعضاى بدن با اعمال رساننده تر [به سر منزل مقصود ]است.;

مَرِضَ رجلٌ من أصحاب الرِّضا عليه السلام فَعادَهُ ، فقالَ ; كيفَ تَجِدُكَ ؟ قالَ ; لَقِيتُ المَوتَ بَعدَكَ ! ـ يُريدُ ما لَقِيَهُ مِن شِدَّةِ مَرَضِهِ ـ فقالَ ; أليما شَديدا ، فقالَ ; ما لَقِيتَهُ ، إنّما لَقِيتَ ما يُنذِرُكَ بهِ و يُعرِّفُكَ بعضَ حالِهِ ··· .;

يكى از اصحاب امام رضا عليه السلام بيمار شد حضرت از او عيادت نمود و فرمود ; حالت چگونه است؟ عرض كرد ; بعد از [رفتن ]شما، مرگ را ديدم! ـ منظورش درد و رنجى بود كه از شدّت بيماريش مى كشيد ـ حضرت فرمود ; آن را چگونه ديدى؟ عرض كرد ; سخت و دردناك. فرمود ; تو مرگ را نديده اى، بلكه هشدار دهنده مرگ و چيزى را ديده اى كه پاره اى احوال آن را به تو مى شناساند··· .;

هُو النَّومُ الّذي يأتيكُم كُلَّ ليلَةٍ إلاّ أنّهُ طويلٌ مُدَّتُهُ لا يُنتَبَهُ مِنهُ إلاّ يَومَ القيامَةِ ، فمَن رأى في نَومِهِ من أصنافِ الفَرَحِ ما لا يُقادِرُ قَدرَهُ ، و مِن أصنافِ الأهوالِ ما لا يُقادِرُ قَدرَهُ ، فكيفَ حالُ فَرِحٍ في النَّومِ و وَجِلٍ فيهِ ؟ هذا هُو المَوتُ ، فاستَعِدُّوا لَهُ .;

همان خوابى است كه هر شب به سراغ شما مى آيد، جز اينكه مدتش طولانى است و انسان از اين خواب بيدار نمى شود مگر در روز رستاخيز. پس ، مرده كسى است كه در خواب خود انواع شادى هاى بى شمار و انواع ترس و وحشت هايى كه قادر به شمارش آنها نيست مى بيند. حال [بنگر ]چگونه است حال آنكه در خواب شاد است و آنكه در آن دچار ترس و هراس است؟ اين است مرگ؛ پس خود را براى آن آماده سازيد.;

الفَضائلُ أربَعةُ أجناسٍ ; أحَدُها ; الحِكمَةُ ، و قِوامُها في الفِكرَةِ ، و الثاني ; القُوَّةُ ، و قِوامُها في الغَضَبِ ، و الرابِعُ ; العَدلُ ، و قِوامُهُ في اعتِدالِ قُوَى النفسِ .;

فضيلتها چهار گونه اند; اول، حكمت كه جانمايه آن انديشه است. دوم، عفّت كه جانمايه اش شهوت است. سوم، قدرت كه جانمايه اش خشم است. چهارم، عدل كه قوام آن در اعتدال قواى نفسانى است.;

مُلاقاةُ الإخوانِ نُشْرَةٌ و تَلقيحُ العَقلِ ، و إن كانَ نَزْرا قَليلاً .;

ملاقات با برادران ، موجب رفع دلتنگى و سبب بارورى عقل مى شود ، هر چند اندك و كوتاه باشد .;

مَن زارَ قَبرَ عَمَّتِي بِقُمّ فَلَهُ الجَنَّةُ .;

هر كه قبر عمّه ام را در قم زيارت كند ، پاداشش بهشت باشد .;

مَن أمَّلَ فاجِرا كانَ أدنى عُقُوبَتِهِ الحِرمانُ .;

هر كه به نابكار اميد بندد ، كمترين سزايش ناكام شدن است .;

مَن لَم يَعرِفِ المَوارِدَ ، أعيَتْهُ المَصادِرُ .;

هر كس وروديها را نشناسد ، خروجيها او را به ستوه آورد .;

إظهارُ الشَّيءِ قبلَ أن يَستَحكِمَ مَفسَدَةٌ لَهُ .;

آشكار كردن چيزى ، پيش از آن كه استوار گردد ، موجب تباهى آن مى شود .;

أقصَدُ العُلَماءِ للمَحَجَّةِ المُمسِكُ عِندَ الشُّبهَةِ .;

آن عالِمى بيشتر ره پوى راه روشن است ، كه هنگام شبهه باز ايستد .;

نِعمَةٌ لا تُشكَرُ كَسَيِّئَةٍ لا تُغفَرُ .;

نعمتى كه سپاسگزارى نشود، مانند گناهى است كه آمرزيده نشود .;

الصَّبرُ عَلَى المُصيبَةِ ، مُصيبَةٌ عَلَى الشامِتِ بها .;

صبر كردن بر مصيبت ، مصيبتى است براى آن كه از گرفتارى مصيبت ديده شاد مى شود .;

إيّاكَ و مصاحَبَةَ الشِّرِّيرِ ؛ فإنّهُ كالسَّيفِ المَسلُولِ يَحسُنُ مَنظَرُهُ ، و يَقبُحُ أثَرُهُ .;

زنهار از همنشينى با بدكار؛ زيرا او همچون شمشير آخته است كه ظاهرش زيباست و نشانى كه مى گذارد، زشت .;

أفضَلُ العِبادَةِ الإخلاصُ .;

برترين عبادت، اخلاص است.;

لا تُعادِ أحَدا حَتّى تَعرِفَ الَّذي بَينَهُ وَ بَينَ اللّه ِ تَعالى ، فإن كانَ مُحسِنا لا يُسلِمُهُ إلَيكَ ، و إن كانَ مُسيئا فإنَّ عِلمَكَ بِهِ يَكفيكَهُ فلا تُعادِهِ .;

با هيچ كس دشمنى مكن تا آنگاه كه بدانى رابطه او با خداوند عزّ و جلّ چگونه است؛ اگر نيكوكار باشد خداوند او را تسليم تو نمى كند و اگر بدكار باشد همين شناخت تو از او، تو را از وى كفايت مى كند. بنا بر اين، با وى دشمنى مكن.;