أربَعَةُ أشياءَ لا يَعرِفُ قَدرَها إلاَّ أربَعَةٌ : الشَّبابُ لا يَعرِفُ قَدرَهُ إلاَّ الشُّيوخُ ، وَالعافِيَةُ لا يَعرِفُ قَدرَها إلاَّ أهلُ البَلاءِ ، وَالصِّحَةُ لا يَعرِفُ قَدرَها إلاَّ المَرضى ، وَالحَياةُ لا يَعرِفُ قَدرَها إلاَّ المَوتى .

ارزش چهار چيز را جز چهار گروه نمى شناسند :[ارزش ]جوانى را جز پيران نمى شناسند؛ [ارزش] آرامش (آسايش) را جز گرفتاران نمى شناسند ؛ [ارزش] سلامت را جز بيماران نمى شناسند ، و[ارزش] زندگى را جز مُردگان نمى دانند . مَثَل حكيمانه اى مى گويد : «آه! اى كاش ، جوان مى دانست و آه! اى كاش ، پير مى توانست» . از بدى روزگار اين است كه به ما حكمت نمى آموزد ، جز در دوران پيرى كه جوانى را از ما مى گيرد . در جوانى ، توان بر انجام دادن كار داريم ، ولى نمى دانيم چه كارى را به انجام برسانيم و در پيرى ، ناتوان از انجام دادن كاريم ، ولى مى دانيم چه بايد انجام دهيم!