لَذّاتُها لاتُمَلُّ وَ مُجْتَمِعُها لايَتَفَرَّقُ وَ سُكّانُها قد جاوَروا الرَّحمنَ وَ قامَ بَينَ اَيْديهِمُ الْغِلْمانُ بِصِحافٍ مِنَ الذَّهَبِ فيهَا الْفاكِهَةُ وَ الرَّيْحانُ؛

لذّت ها و خوشى هاى بهشت، دل را نمى زند، انجمن آن از هم نمى پاشد، ساكنانش در پناه خداى رحمانند و در برابر آنان غلامانى با طبق هاى زرّين پر از ميوه و گل هاى خوشبو ايستاده اند.