وَ اللّهِ ما اَرى عَبْدا يَتَّقى تَقْوىً تَنْفَعُهُ حَتَّى يَخْزِنَ لِسانَهُ؛

به خدا سوگند! بنده با تقوايى را نمى شناسم كه تقوايش او را سود دهد مگر آن كه زبانش را نگه دارد.