وَ مَنْ كَثُرَ نِزاعُهُ بِالْجَهْلِ، دامَ عَماهُ عَنِ الْحَقِّ، وَ مَنْ زاغَ، ساءَتْ عِنْدَهُ الْحَسَنَةُ وَ حَسُنَتْ عِنْدَهُ السَّيِّئَةُ وَ سَكِرَ سُكْرَ الضَّلالَةِ ؛

هر كس از روى نادانى، بسيار بگومگو كند، كوردلىِ او در دريافت حقّ، دوام مى يابد و هر كس از راه حقّ بيرون برود، خوبى در نظرش بدى و بدى در نظرش خوبى جلوه مى كند و از مستىِ گمراهى، سرمست مى شود.