اَ لْبَخِيلُ يَبْخَلُ عَلى نَفْسِهِ بِالْيَسيرِ مِنْ دُنْياهُ، وَ يَسْمَحُ لِوُرّاثِهِ بِكُلِّها؛

بَخيل، حتى كمترين بهره اى از دارايى دنيايش را از خودش، دريغ مى كند؛ ولى به ناچار، همه آن را براى وارثانش مى گذارد.