اَصْلُ الاُْمورِ فِى الاِْنْفاقِ: طَـلَبُ الْحَلالِ لِما يُنْفِقُ، وَ الرِّفْقُ فِى الطَّـلَبِ؛

اِنفاق، بر دو اصل، استوار است: [يكى] در پى مال حلال بودن براى انفاق و [ديگرى] مُلايمت داشتن [و زياد دست و پا نزدن] در طلب روزى.