ـ عِند لقاءِ العَدُوِّ مُحارِبا ـ : اللّهُمَّ إليكَ أفْضَتِ القُلوبُ ، ومُدَّتِ الأعْناقُ ... اللّهُمَّ إنّا نَشْكو إلَيكَ غَيْبَةَ نَبِيّنا ، وكَثْرَةَ عَدُوِّنا ، وتَشَتُّتَ أهْوائنا .

ـ هنگام رويارو شدن با دشمن در جنگ ـ گفت : خدايا! دلها به سوى تو پركشيده و گردنها سوى تو كشيده شده است ... پروردگارا! ما از نبودن پيامبرمان و زيادى دشمنانمان و پراكندگى خواسته هايمان ، به درگاه تو شكايت مى آوريم .