مَن أحسَنَ صَلاتَهُ حينَ يَراهُ النّاسُ ثُمَّ أساءَها حينَ يَخلو فَتِلكَ استِهانَةٌ استَهانَ بِها رَبَّهُ ؛

هركس ، آن گاه كه مردم او را مى بينند ، نيكو نماز بگزارد و چون به خلوت مى رود ، آن را سبُك شمارد ، با اين كار ، پروردگارش را كوچك شمرده است .