امام على عليه السلام :
مَن عَشِقَ شيئا أعشى (أعمى) بَصَرَهُ ، وأمرَضَ قَلبَهُ ، فهُو يَنظُرُ بعَينٍ غيرِ صَحيحَةٍ ، ويَسمَعُ باُذُنٍ غيرِ سَميعَةٍ ، قد خَرَقَتِ الشَّهَواتُ عَقلَهُ ، وأماتَتِ الدنيا قَلبَهُ .
هر كه عاشق چيزى شود ، ديده اش را كور گرداند و دلش را بيمار . در نتيجه با چشمى عيبناك بنگرد و با گوشى ناشنوا بشنود . شهوتها ، خِرد او را از هم بدَرد و دنيا ، دلش را بميراند .
منبع: نهج البلاغة : الحكمة 349.