مَن لَجَّ وتَمادى فهُو الرّاكِسُ الّذي رانَ اللّه ُ على قَلبِهِ ، وصارَت دائرَةُ السَّوءِ على رأسِهِ .

آن كه لجاجت كند و بر لجاجت خويش پاى فشرد، همان بخت برگشته اى است كه خداوند بر دلش پرده [غفلت ]زده و پيشامدهاى ناگوار بر فراز سرش قرار گرفته است.