اِجعَل هَمَّكَ لاِآخِرَتِكَ وحُزنَكَ عَلى نَفسِكَ ؛ فَكَم مِن حَزينٍ وَفَدَ بِهِ حُزنُهُ عَلى سُرورِ الأَبَدِ ، وكَم مِن مَهمومٍ أدرَكَ أمَلَهُ.

همّت خود را متوجّه آخرتت كن و اندوهت را بر خودت قرار ده ؛ زيرا بسا اندوهناكى كه اندوهش ، او را به شادى ابد رسانْد و بسا [دلواپس و [غم زده اى كه به آرزوى خود رسيد.