أفضَلُ النّاسِ مَن تَنَزَّهَت نَفسُه ، وزَهَدَ عَن غُنيَةٍ

برترينِ مردم ، كسى است كه جانش وارسته باشد و با وجود توانگرى در دنيا ، زهد بورزد. آقا جمال خوانسارى ، مترجم و شارح غرر الحكم ، براى اين عبارت ، چند وجه ذكر كرده است: 1 . به فقر بسازد و خواهش توانگرى نداشته باشد. 2 . در دنيا از روى توانگرى بى رغبت باشد؛ يعنى قناعت كند و خود را به آن ، توانگر گرداند و به سبب آن ، در دنيا بى رغبت شود . 3 . خود را از آن ، با وجود قدرت بر سعى در آن ، بى نياز داند ، نه اين كه در آن از راه عجز از سعى در آن بى رغبت باشد.