قالَ اللّه ُ تَعالى : . . . يا أحمَد ، لَو صَلَّى العَبدُ صَلاةَ أهلِ السَّماءِ وَالأَرضِ ، وصامَ صِيامَ أهلِ السَّماءِ وَالأَرضِ ، وطَوى مِنَ الطَّعامِ مِثلَ المَلائِكَةِ ، ولَبِسَ لِباسَ العاري ، ثُمَّ أرى في قَلبِهِ مِن حُبِّ الدُّنيا ذَرَّةً أو سُمعَتِها أو رِياسَتِها أو حِليَتِها أو زينَتِها ، لا يُجاوِرُني في داري ، ولاَءَنزِعَنَّ مِن قَلبِهِ مَحَبَّتي ، وعَلَيكَ سَلامي ومَحَبَّتي .

خداوند متعال فرمود: «... اى احمد! اگر بنده به اندازه نمازهاى اهل آسمان و زمين نماز بخواند، و به اندازه روزه هاى اهل آسمان و زمين روزه بگيرد، و چون فرشتگان غذا نخورد، و مانند برهنگان جامه بپوشد ، امّا در دل او ذرّه اى حبّ دنيا يا شهرت آن يا رياست آن يا زر و زيور آن ببينم ، هرگز در خانه ام به جوار من در نخواهد آمد، و محبّت خود را از دل او برخواهم كَند. سلام و محبَت من ، برتو باد!