إنَّ الدُّنيا تُخلِقُ الأَبدانَ وتُجَدِّدُ الآمالَ ، وتُقَرِّبُ المَنِيَّةَ وتُباعِدُ الاُمنِيَّةَ ، كُلَّمَا اطمَأَنَّ صاحِبُها مِنها إلى سُرورٍ أشخَصَتهُ مِنها إلى مَحذورٍ .

دنيا، بدن ها را كهنه و آرزوها را نو مى كند، مرگ را نزديك و اميد را دور مى سازد. هرگاه صاحب دنيا به خوشى اى از آن آسوده خاطر گشت ، دنيا او را از آن خوشى به محذورى كشاند.