أربَعَةٌ فِي النّاسِ مَيَّزتُهُمْ أحوالُهُم مَكشوفَةٌ ظاهِرَهْ فَواحِدٌ دُنياهُ مَقبوضَةٌ تَتبَعُها آخِرَةٌ فاخِرَهْ وواحِدٌ دُنياهُ مَحمودَةٌ لَيسَ لَهُ مِن بَعدِها آخِرَهْ وواحِدٌ فازَ بِكِلتَيهِما قَد جَمَعَ الدُّنيا مَعَ الآخِرَهْ وواحِدٌ مِن بَينِهِم ضائعٌ لَيسَ لَهُ دُنيا ولا آخِرَهْ

مردم را به چهار دسته متمايز مى كنم/ كه داراى چهار حالت آشكار و نمايان اند : يكى دستش از دنيا تهى/ امّا داراى آخرتى افتخارآميز است . يكى دنيايش پسنديده/ امّا از آخرت ، محروم است . يكى به هر دو رسيده/ و دنيا را با آخرت ، گِرد آورده است . و يكى هر دو را از دست داده/ و نه دنيا دارد ، نه آخرت .