لا تُخدَعَنَّ فَلِلمُحِبِّ دَلائِلُ ولَدَيهِ مِن نَجوَى الحَبيبِ رَسائِلُ / مِنها تَنَعُّمُهُ بِما يُبلى بِهِ وسُرورُهُ في كُلِّ ما هُوَ فاعِلُ/ فَالمَنعُ مِنهُ عَطِيَّةٌ مَعروفَةٌ وَالفَقرُ إكرامٌ ولُطفٌ عاجِلٌ/ ومِنَ الدَّلائِلِ أن يُرى مُتَحَفِّظا مُتَقَشِّفا في كُلِّ ما هُوَ نازِلُ/ ومِنَ الدَّلائِلِ أن تَراهُ مُشَمِّرا في خِرقَتَينِ عَلى شُطوطِ السّاحِلِ/ ومِنَ الدَّلائِلِ زُهدُهُ فيما تَرى مِن دارِ ذُلٍّ وَالنَّعيمِ الزّائِلِ/ ومِنَ الدَّلائِلِ أن يُرى في عَزمِهِ طَوعَ الحَبيبِ وإن ألَحَّ العاذِلُ/ ومِنَ الدَّلائِلِ أن يُرى مِن شَوقِهِ مِثلَ السَّقيمِ وفِي الفُؤادِ غَلائِلُ/ ومِنَ الدَّلائِلِ أن يُرى مِن اُنسِهِ مُستَوحِشا مِن كُلِّ ما هُوَ شاغِلٌ/ ومِنَ الدَّلائِلِ ضِحكُهُ بَينَ الوَرى وَالقَلبُ مَحزونٌ كَقَلبِ الثّاكِلِ/ ومِنَ الدَّلائِلِ حُزنُهُ ونَحيبُهُ جَوفَ الظلامِ / في الطبعة المعتمدة «الظلم» وما أثبتناه من طبعة اُخرى ./ فَما لَهُ مِن عاقِلِ/ ومِنَ الدَّلائِلِ أن يُرى مُتَهَنِّكا بِسُؤالِ مَن يَحظى لَدَيهِ السّائِلُ/ ومِنَ الدَّلائِلِ أن تَراهُ باكِيا أن قَد رَآهُ عَلى قَبيحٍ عاقِلُ/ ومِنَ الدَّلائِلِ أن تَراهُ مُسافِرا نَحوَ الجِهادِ وكُلِّ فِعلٍ فاضِلِ/ ومِنَ الدَّلائِلِ أن تَراهُ مِسَلِّما كُلَّ الاُمورِ إلَى المَليكِ العادِلِ
فريفته مشو ، كه دوستدار را نشانه هايى است / از نجواى محبوب ، نزدش نامه هايى . / از جمله آن دلايل ، خُرّمى اوست ، به هر آن بلايى كه دچارش مى شود/ و شادمانى اوست ، به هر آنچه محبوب مى كند . لذا منع از سوى محبوب ، خود ، بخششى نيك است/ و فقر ، گراميداشت و لطفى بى درنگ . / نشانه ديگرِ آن دوستدار ، اين كه هر چه بر سرش فرود مى آيد/ خود را نگاه مى دارد و ساده زندگى مى نمايد . / نشانه ديگر ، آن كه او را جامه به كمر بسته/ بر كناره آب و آماده هر كار مى بينى. / نشانه ديگر ، بى رغبتى اوست / به آنچه از سراى ذلّت و نعمتِ گذرا مى بينى . / نشانه ديگر ، آن است كه عزمش / بر فرمانبرى محبوبْ استوار است؛ گرچه سرزنشگر ، پافشارى كند ./ نشانه ديگر ، آن است كه بر اثر شوقش/ همچون بيمارى به چشم مى آيد كه قلبش [از شدّت تشنگى ]مى سوزد . / نشانه ديگر ، آن است كه به سبب اُنس با محبوب/ از هر چيزى كه او را از محبوب بازدارد ، مى رمد . / نشانه ديگر ، آن است كه در ميان مردم ، مى خندد/ امّا قلبش چون عزيزْ از دست دادگان ، غمگين است . / نشانه ديگر ، اندوه و مويه اوست در پناهِ/ تاريكى هاى شب ، كه هيچ چيزْ او را از آن ، باز نمى دارد . / نشانه ديگر ، آن است كه شيفته برآوردنِ/ درخواست كسى است كه از آن بهره مند مى شود . / نشانه ديگر ، آن است كه چون عاقلى / او را در كار زشتى ببيند ، گريانش مى يابى . / نشانه ديگر ، آن است كه او را پويا/ در راه جهاد و هر كار با فضيلتى مى بينى. / نشانه ديگر ، آن است كه او را مى بينى/ كه همه كارها را به فرمان رواى عادلى سپرده است .