هُمومُ رِجالٍ في اُمورٍ كَثيرَةٍوهَمّي مِنَ الدُّنيا صَديقٌ مُساعِدُ / يَكونُ كَروحٍ بَينَ جِسمَينِ قُسِّمَت فَجِسمُهُما جِسمانِ وَالرّوحُ واحِدُ

مردم در انديشه هاى فراوانى هستند / حال آن كه من ، تنها انديشه ام در دنيا ، دوستى كمك كار است ، / كه چون روحى در دو پيكر ، تقسيم شده باشد / و در نتيجه ، دو پيكر باشند ، امّا روحشان يكى باشد .