اُحِبُّ لَيالِيَ الهَجرِ لا فَرَحا بِها عَسَى الدَّهرُ يَأتي بَعدَها بِوِصالِ وأكرَهُ أيّامَ الوِصالِ لِأَنـَّنيأرى كُلَّ شَيءٍ مولِعا بِزَوالِ .

شب هاى هجران را دوست دارم ، نه اين كه بدانها شادمان باشم/ بلكه به آرزوى آن كه روزگار ، پس از آن ، [ايّامِ ]وصال را برساند . ايّام وصال را ناخوش مى دارم ؛ زيرا/ مى بينم كه همه چيز ، در آستانه زوال است .