إنّي اُحَذِّرُكُمُ الدُّنيا ؛ فَإِنَّها حُلوَةٌ خَضِرَةٌ ، حُفَّت بِالشَّهَواتِ ، وتَحَبَّبَت بِالعاجِلَةِ ، وراقَت بِالقَليلِ ، وتَحَلَّت بِالآمالِ ، وتَزَيَّنَت بِالغُرورِ . لا تَدومُ حَبرَتُها ، ولا تُؤمَنُ فَجعَتُها ، غَرّارَةٌ ضَرّارَةٌ ، حائِلَةٌ زائِلَةٌ ، نافِدَةٌ بائِدَةٌ ، أكّالَةٌ غَوّالَةٌ

من ، شما را از دنيا برحذر مى دارم؛ زيرا كه دنيا شيرين و خرّم است و تمايلات نفسانى آن را در ميان گرفته است ؛ با لذّت هاى زودگذرش دل مى بَرَد و با [متاع] اندكِ خود ، جلوه گرى مى كند ؛ به آرزوها آراسته است و با زيور فريب ، خود را مى آرايد ؛ ناز و نعمتش پايدار نيست و از مصائب آن ، ايمنى نيست ؛ گول زننده است و آسيب رسان ؛ دگرگون شونده است و زوال پذير ؛ پايان پذير است و نابود شونده ؛ آدمخوار است و مرگبار.