إنَّ الَّذينَ بَنَوا فَطالَ بِناؤُهُم وَاستَمتَعوا بِالأَهلِ وَالأَولادِ / جَرَتِ الرِّياحُ عَلى مَحَلِّ دِيارِهِم فَكَأَنَّهُم كانوا عَلى ميعادِ / وأرَى النَّعيمَ وكُلَّ ما يُلهى بِهِ يَوما يَسيرُ إلى بِلىً ونَفادِ

آنان كه بناهاى بلند بر ساختندو از زن و فرزندان ، برخوردار شدند . / بادها بر خانه هايشان همى وزيد / انگار كه بر اين قرار ، وعده داشتند . / ونعمت ها و همه سرگرمى ها را مى بينم / كه روزى كهنه و نابود مى شوند . / و نعمت ها و همه سرگرمى ها را مى بينم كه روزى كهنه و نابود مى شوند / البته در تاريخ بغداد ، به نقل از ابو بكر بن عيّاش آمده است: چون على بن ابى طالب عليه السلام رهسپار صفين شد ، از خرابه هاى مدائن گذشت. مردى از يارانش اين ابيات را برخواند: بادها بر خانه هاى آنان وزيد انگار كه بر اين قرار ، وعده داشتند . / على عليه السلام فرمود: «چنين مگو ؛ بلكه چنان بگو كه خداوند فرموده است: «چه باغ ها و چشمه سارها كه بر جاى نهادند ، و كشتزارها و سراهاى نكو ، و نعمتى كه در آن خوش بودند. آرى، و ما آنها را به مردمانى ديگر ، ارث داديم» (دخان: آيه 25 ـ 28). مردمان اين ديار ، خود روزگارى وارث [ديگران] بودند و بعد ، ديگران وارث آنها شدند. اين مردم ، حرام ها را حلال شمردند و از اين رو ، عذاب بر آنان فرود آمد . پس، مبادا شما حرام ها را حلال كنيد ، كه بر شما نيز عذاب نازل مى شود (تاريخ بغداد : ج 1 ص 132).