ـ في وَصِيَّتِهِ لِبَنيهِ عِندَ احتِضارِهِ ـ : يا بَنِيَّ ، عاشِرُوا النّاسَ عِشرَةً إن غِبتُم حَنُّوا إلَيكُم ، وإن فُقِدتُم بَكَوا عَلَيكُم

ـ در وصيت به فرزندان خود، هنگام احتضار ـ : فرزندان من! با مردم چنان معاشرت كنيد كه هرگاه غايب شديد، مشتاق ديدار شما باشند و هرگاه از دست رفتيد، بر شما بگريند.