أحبِب حَبيبَكَ هَوناً ما عَسى أن يَعصِيَكَ يَوماً ما و أبغِض بَغيضَكَ هَوناً ماعَسى أن يَكونَ حَبيبَكَ يَوماً ما؛

دوستت را چندان به اندازه دوست بدار كه بسا روزى دشمنت شود ، و دشمنت را چنان به قاعده دشمن دار كه بسا روزى دوستت شود. مراد ، آن است كه در دوستى يا دشمنى اندازه نگه دار و در هيچ يك از حالاتِ محبّت يا عداوت در رفتار خود با دوست يا دشمنت از حدّ اعتدال تجاوز مكن .