إنَّ اللّه َ تَبارَكَ و تَعالى كَرِه لَكُم ـ أيَّتُها الاُمَّةُ ـ أربَعا وعِشرينَ خَصلَةً ، و نَهاكُم عَنها : ... كَرِهَ لِلرَّجُلِ أن يَغشَى امرَأَتَهُ و هِيَ حائِضٌ، فَإِن غَشِيَها فَخَرَجَ الوَلَدُ مَجذوما أو أبرَصَ فَلا يَلومَنَّ إلاّ نَفسَهُ.

هان ، اى امّت! خداوند ـ تبارك و تعالى ـ ويژگى را براى شما نمى پسندد و شما را از آنها نهى كرده است : . . . براى مرد نمى پسندد كه با همسرش در حال حيض درآميزد ، كه اگر درآميزد و فرزند با جذام يا پيسى زاده شود ، كسى جز خود را نبايد سرزنش كند .