صِنفانِ مِن أهلِ النّارِ لَم أرَهُما . قَومٌ مَعَهُم سِياطٌ كَأَذنابِ البَقَرِ يَضرِبونَ بِهَا النّاسَ ، وَنِساءٌ كاسِياتٌ عارِياتٌ ، مُميلاتٌ مائِلاتٌ ، رُؤوسُهُنَّ كَأَسنِمَةِ البُختِ المائِلَةِ ، لا يَدخُلنَ الجَنَّةَ ولا يَجِدنَ ريحَها ، وإنَّ ريحَها لَيوجَدُ مِن مَسيرَةِ كَذا وكَذا .

دو گروه از دوزخيان را هرگز نمى بينم : گروهى كه تازيانه اى مانند دُم گاو در دست دارند و مردم را بدان مى زنند ، و زنان پوشيده برهنه ، كه ديگران را به شهوت مى اندازند و خود به سوى شهوت ها ميل مى كنند . سرهاى آنان ، مانند كوهان شتر است . آنان ، هرگز وارد بهشت نمى شوند و با آن كه بوى بهشت از فاصله هاى طولانى ، استشمام مى شود ، بوى بهشت را نيز استشمام نمى كنند .