ـ لَمّا قيلَ لَهُ إنَّ فُلانَةَ تَصومُ النَّهارَ وتَقومُ اللَّيلَ ، وهِيَ سَيِّئَةُ الخُلُقِ تُؤذي جيرانَها بِلِسانِها ـ : لا خَيرَ فيها ، هِيَ مِن أهلِ النّارِ .

فلانى روزها را روزه مى گيرد و شب ها را عبادت مى كند؛ ولى بداخلاق است و همسايه ها را با زبانش آزار مى دهد ـ : خيرى در او نيست . او از دوزخيان است .