اِنَّ عَظيمَ الْبَلاءِ يُكافَاُ بِهِ عَظيمُ الْجَزاءِ، فَاِذا اَحَبَّ اللّه ُ عَبْدا اِبْتَلاهُ بِعَظيمِ الْبَلاءِ، فَمَنْ رَضىَ فَلَهُ عِنْدَ اللّه ِ الرِّضا، وَ مَنْ سَخِطَ الْبَلاءَ فَلَهُ عِنْدَ اللّه ِ السَّخَطُ؛

به راستى كه گرفتارى بزرگ، پاداش بزرگ دارد. پس هرگاه خداوند، بنده اى را دوست بدارد، او را به گرفتارى بزرگ، مبتلا مى كند هر كس به آن گرفتارى، راضى و تسليم شود، نزد خدا، در مقام رضايت و تسليم، جاى دارد و هر كس از آن گرفتارى، ناراضى و ناخشنود شود، نزد خدا، در جايگاه ناراضيان خواهد بود.