مَنْ اَتى اِلَيْهِ مَعروفٌ فَوَجَدَ فَلْيُكافِ، وَ مَنْ لَمْ يَجِدْ فَلْيُثْنِ عَلَيهِ، فَاِنَّ مَنْ اَثْنى عَلَيْهِ فَقَدْ شَكَرهُ، وَ مَنْ كَـتَمَهُ فَقَدْ كَفَرَهُ؛

هر كسى كه به او احسانى مى شود و او توان [جبران] آن را دارد، بايد جبران كند و اگر توان [جبران] ندارد، بايد از آن، قدردانى كند؛ زيرا كسى كه از احسانى قدردانى مى كند، در واقع، شكر آن را به جا آورده است و هر كس كه احسان ديگران را ناديده مى گيرد، در واقع، كفران نعمت كرده است.