كَفى بِالْمَرءِ فى دينِهِ فِتنَةً اَنْ يَكْثُرَ خَطَؤُهُ، وَ يَنْقُصَ عَمَلُهُ، وَ تَقِلَّ حَقيقَـتُهُ، و جيفَةٌ بِاللَّيْلِ، بَطّالٌ بِالنَّهارِ، كَسولٌ هَلوعٌ رَتوعٌ؛

براى آشفته شدنِ دين انسان، همين بس كه خطايش بسيار و عمل صالحش اندك و ارزشش [در نظر مردمْ] ناچيز باشد، چنان كه شب ها را چون مردار [بدون اُنس با خدا] سپرى كند و روزها را به بطالت بگذرانَد و تنبل و حريص و پُرخور باشد.