مَنْ اَحَبَّ اَنْ يَرْكَبَ سَفينَةَ النَّجاةِ، وَ يَسْتَمْسِكَ بِالْعُروَةِ الْوُثقى، وَ يَعْتَصِمَ بِحَبْلِ اللّه ِ الْمَتينِفَلْيُوالِ عَليّا بَعْدى، وَ لْيُعادِ عَدُوَّهُ، وَ لْيَأْتَمَّ بِالاَْئِمَّةِ الْهُداةِ مِنْ وُلْدِهِ، فَاِنَّهُمْ خُلَفائى وَ اَوْصيائى ... حِزبُهُمْ حِزبى، وَ حِزبى حِزْبُ اللّه ِ عَزَّ وَ جَلَّ، وَ حِزْبُ اَعْدَائِهِمْ حِزْبُ الشَّيْطانِ؛

هر كس دوست دارد بر كشتى نجات بنشيند و به دستگيره محكم چنگ زند و به ريسمان ناگسستنى خداوند بياويزد، پس بعد از من، با على دوستى كند و با دشمنش دشمنى ورزد و از امامانِ هدايتگرِ نسل او پيروى كند؛ زيرا كه آنان جانشين و وصى من هستند ... حزب آنان، حزب من و حزب من، حزب خداى ـ عزّ و جلّ ـ است و حزب دشمنان آنان، همان حزب شيطان است.