اَلْبِرُّ ما سَكَنَتْ اِلَيْهِ النَّفْسُ وَ اطْمَاَنَّ اِلَيْهِ الْقَلْبُ، وَ الاِْثْمُ ما لَمْ تَسْكُنْ اِلَيْهِالنَّفْسُ وَ لَمْ يَطْمَئِنَّ اِلَيْهِ الْقَلْبُ وَ اِنْ اَفْتاكَ الْمُفْتونَ ؛

نيكى آن است كه جان و دل انسان با آن آرامش پيدا كند و گناه آن است كه جانو دل انسان با آن آرام نگيرد، هر چند فتوا دهندگان (خلاف آن را) به توفتوا دهند.