يا عقيلُ ، أ تَئنُّ مِن حديدةٍ أحْماها إنْسانُها لِلَعِبِهِ ، و تَجرُّني إلى نارٍ سَجَّرها جبّارُها لِغَضَبِهِ؟! أ تئِنُّ مِن الأذى و لا أئنُّ مِن لَظى ؟ !;

اى عقيل! از آهنى كه انسانى آن را به بازيچه سرخ كرده است مى نالى و مرا به سوى آتشى كه خداى جبّار به خشم خود افروخته است مى كشانى؟! تو از اين رنج مى نالى و من از زبانه آتش [دوزخ ]ننالم؟!;