مَن أمَنَ الزَّمانَ خانَهُ ، و مَن تَعَظَّمَ علَيهِ أهانَهُ ، و مَن تَرَغَّمَ علَيهِ أرغَمَهُ ، و مَن لَجَأَ إلَيهِ أسلَمَهُ ، و لَيسَ كُلُّ مَن رَمى أصابَ ، و إذا تَغَيَّرَ السُّلطانُ تَغَيَّرَ الزَّمانُ .;

هركه زمانه را امين داند همو به وى خيانت كند و هركه بر او بزرگى كند ، خوار و حقيرش سازد و هركه بر وى خشم گيرد ، او نيز وى را به خشم آورد و هركه بدو پناه برد ، او تسليمش كند ؛ چنين نيست كه هر تيراندازى به هدف زند، و چون حكومت تغيير كند ، زمانه تغيير كند .;