إلَيكِ عَنّي يا دُنيا !···أينَ الاُمَمُ الذينَ فَتَنتِهِم بِزَخارِفِكِ؟! فَها هُم رَهائنُ القُبورِ ، و مَضامِينُ اللُّحُودِ ! و اللّه لو كُنتِ شَخصا مَرئيّا ، و قالَبا حسِّيا ، لَأقَمتُ علَيكِ حُدودَ اللّه ِ في عِبادٍ غَرَرتِهِم بِالْأمانِيِّ .;

دور شو از من اى دنيا! . . . كجايند آن اقوامى كه با زرق و برق خود، آنان را فريفتى؟ هان! آنان گروگانِ گورهايند و در ميان لحدها! به خدا سوگند ، اى دنيا اگر جسمى مشهود و پيكرى محسوس مى بودى ، به كيفر آن كه بندگانى را به آرزوهايت فريب دادى ، مجازات الهى را بر تو جارى مى ساختم .;