امام على عليه السلام ـ درباره كسى كه مدّعى اميدوار بودن است ـ فرمود

يَدَّعِي بزَعمِهِ أنّهُ يَرجُو اللّه َ ، كَذَبَ و العظيمِ! ما بالُهُ لا يَتَبَيَّنُ رجاؤهُ في عَمَلِهِ ؟! فكُلُّ مَن رجا عُرِفَ رجاؤهُ في عَمَلِهِ و كلُّ رَجاءٍ ـ إلاّ رجاءَ اللّه ِ تعالى ـ فإنّهُ مَدخولٌ و كُلُّ خَوفٍ مُحَقَّقٌ ـ إلاّ خَوفَ اللّه ِ ـ فإنّهُ مَعلولٌ .;

به گمان خود ادّعا مى كند كه به خدا اميد دارد ؛ به خداى بزرگ قسم كه دروغ مى گويد؛ و گرنه چرا اميدوارى او در كردارش پيدا نيست؟ چه ، هركه اميدوار باشد ، اميد او از كردارش معلوم مى شود . هر اميدى ، جز اميد به خدا ، ديوانگى است و هر ترس حقيقى ، جز ترس از خدا ، آفت و بيمارى است .;

منبع: نهج البلاغة : الخطبة 160 ، انظر تمام الكلام.

احادیث بیشتر این بخش