و مِنهُم ـ أي مِن الناسِ ـ مَن يَطلُبُ الدنيا بعَمَـلِ الآخِـرَةِ ، و لا يَطلُبُ الآخِـرَةَ بعَمَـلِ الدنيا ، قد طامَنَ مِن شَخصِـهِ و قارَبَ مِن خَطوِهِ و شَمَّرَ مِن ثَوبِهِ ، و زَخرَفَ مِن نفسِـهِ للأمانَـةِ و اتَّخَـذَ سِترَ اللّه ِ ذَرِيعَـةً إلى المَعصيَـةِ .;

و برخى از مردم، با كارِ آخرت، دنيا را مى طلبند و با كارِ دنيا، آخرت را نمى جويند . خود را با وقار نشان مى دهند و با گامهاى نزديك به هم (سنگين) راه مى روند ، دامن جامه خود را بالا مى زنند و خود را امين مردم وانمود مى كنند و پرده پوشى خدا را وسيله گناه قرار مى دهند .;