إنّما مَثَلُ مَن خَبَرَ الدنيا كَمَثَلِ قومٍ سَفْرٍ نَبا بِهِم مَنزِلٌ جَديبٌ فَأمُّوا مَنزِلاً خَصيباً و جَناباً مَرِيعاً، فاحتَمَلُوا وَعْثاءَ الطريقِ ، و فِراقَ الصديقِ ، و خُشُونةَ السَّفَرِ ، و جُشوبَةَ المَطعَمِ ، لِيَأتُوا سَعَةَ دارِهِم و مَنزِلَ قَرارِهِم .;

داستان آن كس كه دنيا را آزموده ، همچون حكايت گروه مسافرانى است كه فرود آمدن در منزلى خشك و بى آب و علف را خوش ندارند و برآنند تا به جايى پُر نعمت و سرسبز و خرّم فرود آيند ؛ از اين رو، دشوارى راه و فراق يار و سختى سفر و ناگوارى خوراك را تحمّل مى كنند، تا به سراى وسيع و دلباز و منزل آسوده خود درآيند .;