جُمِعَ الخَيرُ كُلُّهُ في ثَلاثِ خِصالٍ ; النَّظَرُ ، و السُّكوتُ ، و الكلامُ ؛ فكُلُّ نَظرٍ لَيسَ فيهِ اعْتِبارٌ فهُوَ سَهْوٌ ، و كلُّ سُكوتٍ لَيسَ فيهِ فِكْرَةٌ فهُوَ غَفلَةٌ ، و كلُّ كلامٍ لَيسَ فيهِ ذِكْرٌ فهُوَ لَغْوٌ ، فطُوبى لِمَنْ كانَ نَظَرُهُ عِبَرا ، و سُكوتُهُ فِكْرا ، و كلامُه ذِكْرا ، و بكى على خَطيئَتِهِ ، و أمِنَ النّاسُ شرَّهُ .;

همه خوبيها در سه خصلت گرد آمده است; نگاه، سكوت و سخن. پس هر نگاهى كه مايه عبرت نباشد سهو است و هر سكوتى كه با انديشيدن همراه نباشد غفلت است و هر سخنى كه ياد خدا در آن نباشد لغو است . پس ، خوشا آن كه نگاهش عبرت باشد و سكوتش انديشه و سخنش ذكر خدا، و بر گناه خويش بگريد و مردم از گزند او در امان باشند.;