امام على عليه السلام ـ در توصيف آنان كه خداوند حجتها و نشانه هايش را به واسطه ايشان نگاه مى دارد ـ فرمود

هَجَمَ بِهمُ العِلمُ على حَقيقَةِ البَصيرَةِ، وَ باشَرُوا رُوحَ اليقَينِ ، و استَلانُوا ما استَعوَرَهُ المُترَفُون ، و أنِسُوا بِما اسْتَوحَشَ مِنهُ الجاهِلُونَ ، صَحِبُوا الدُّنيا بأبْدانٍ أرواحُها مُعَلَّقةٌ بالمَحَلِّ الأعلى ، اُولئِكَ خُلَفاءُ اللّه ِ في أرضِهِ و الدُّعاةُ إلى دِينِه آهٍ آهٍ شوقا إلى رُؤيَتِهم .;

دانش، آنان را به نهايت بصيرت رسانده است و به روح يقين رسيده اند. آن چه را ناز پروردگان دشوار ديده اند ، براحتى پذيرفته اند و بدان چه نادانان از آن رميده اند ، انس گرفته اند. با كالبدهايشان با دنيا همراه گشته اند و جانهايشان از ملأ اعلى آويخته است . اينان جانشينان خداوند در زمين و دعوتگران به دينش هستند. وه كه چه مشتاق ديدار آنانم!;

منبع: نهج البلاغة : الحكمة 147 .

احادیث بیشتر این بخش