سَتُدفَنُ بَضعَةٌ مِنّي بأرضِ خُراسانَ ،لا يَزُورُها مُؤمِنٌ إلّا أوجَبَ اللّه ُ عزّوجلّ لَهُ الجَنَّةَ وحَرَّمَ جَسَدَهُ على النّارِ .

زود باشد كه پاره اى از تن من در خاك خراسان دفن شود . هيچ مؤمنى آن را زيارت نكند مگر آن كه خداوند عز و جل بهشت را بر او واجب و بدنش را بر آتش دوزخ حرام گرداند .