امام على عليه السلام ـ در بخشى از خطبه خويش در آغاز خلافتش ـ فرمود
و شَدَّ بالإخْلاصِ و التَّوحيدِ حُقوقَ المسلِمينَ في مَعاقِدِها، فالمسلِمُ مَن سَلِمَ المسلِمونَ مِن لِسانِهِ و يَدِهِ إلاّ بالحقِّ ، و لا يَحِلُّ أذى المُسلمِ إلاّ بما يَجِبُ .;
و به سبب اخلاص و يكتا پرستى مسلمانان، در جاى خود براى آنان حقوقى مقرر فرمود. پس مسلمان كسى است كه مسلمانان از دست و زبان او آسوده باشند، مگر آن كه پاى حقّ در ميان آيد، و آزار رساندن مسلمان روا نيست، مگر آن جا كه خداوند واجب فرموده است .;
منبع: . نهج البلاغة : الخطبة 167 .