طُوبى لِنَفْسٍ أدَّتْ إلى رَبِّها فَرْضَها ··· في مَعْشَرٍ أسْهَرَ عُيونَهُم خَوفُ مَعادِهِم ، و تَجافَتْ عَن مَضاجِعِهِم جُنوبُهُم، و هَمْهَمَتْ بذِكْرِ ربِّهم شِفاهُهُم ، و تَقَشّعَتْ بطُولِ اسْتِغفارِهِم ذُنوبُهُم ، اُولئكَ حِزبُ اللّه ِ، ألاَ إنَّ حِزبَ اللّه ِ هُمُ المُفلِحونَ .;

خوشا كسى كه وظيفه خود را در برابر پروردگارش ادا كرد ··· آنان كه خوف روز رستخيز، شب هنگام، چشمانشان را بيدار نگه داشته و پهلوهايشان را از بستر نرم دور ساخته و لبهايشان به ذكر خداوند مى جنبد و از بسيارى استغفار، گناهانشان زدوده شده است ؛ آنان حزب خداوندند و بدانيد كه حزب خدا همان رستگارانند.;